Początki Bydgoszczy są utożsamiane głównie z datą 1346, gdy król Kazimierz Wielki nadał temu miasta prawa miejskie. Jednak dzieje osadnictwa na tych ziemiach mogą sięgać ponad 2 tys. lat i być związane z funkcjonującym w tamtym okresie Bursztynowym Szlakiem. Poważnie teorię, że dzisiejsza Bydgoszcz to starożytne Askaukalis pozwala budować odkrycie w okolicach 150 roku naszej ery w Aleksandrii mapy greckiego matematyka i astronoma Klaudiusza Ptolemeusza, która jest przedmiotem badań naukowców do dzisiaj.
Szlak bursztynowy funkcjonował w okresie rzymskim, łącząc rzymską prowincję Panonię (dzisiaj głównie terytorium Słowenii) oraz będącą centrum rzymskiej dystrybucji bursztynu Akwilea (dzisiejsze rejony Wenecji) z morzem Bałtyckim i dzisiejszymi krajami bałtyckimi.
Ten szlak miała obrazować czwarta mapa Ptolemeusza nazwana Germania Magna, wskazywała na trzy polskie kluczowe ośrodki – Askaukalis (utożsamiane z Bydgoszczą), Setidava (utożsamiana z Koninem) i Calisia (utożsamiana z Kaliszem). Mapy Ptolemeusza nie były zbyt dokładne, bo wówczas nie było tak rozwiniętej techniki, ale jego dzieło do dzisiaj jest przedmiotem zainteresowań naukowców. W 2011 roku ukazało się opracowanie interdyscyplinarnego zespołu z Uniwersytetu Technicznego w Berlinie nazwane: Germana Magna – nowe spojrzenie na starą mapę – w którym badacze stosując zaawansowaną matematykę dokonali naukowej interpretacji mapy. Badania utożsamiły Bydgoszcz z Askaukalis.
Miejscowości Arsonium, Calisia, Setidava i Ascaucalis (od południa na północ) leżą, według skorygowanych współrzędnych, w głównym obszarze występowania rzymskich importów. Calisia jest powszechnie utożsamiana z dzisiejszym Kaliszem (woj. wielkopolskie) na podstawie badań nazw. Przebieg tej trasy jest wyraźnie widoczny zwłaszcza na podstawie znalezisk terra sigillata z Galii Środkowej i Rheinzabern – czytamy w opracowaniu (tłumaczenie własne z języka niemieckiego).